گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی
با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش چون می کشی تصویر مردان خدا
تک درختی در بیابان یکه و تنها کشید

گفتمش نامردمان این زمان را نقش کن
عکس یک خنجر ز پشت سر پی مولا کشید

گفتمش راهی بکش کان ره رساند مقصدم
راه عشق و عاشقی و مستی ونجوا کشید

گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش
عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن
در بیابان بلا، تصویر یک سقا کشید

گفتمش از غربت ومظلومی ومحنت بکش
فکر کرد و چهار قبر خاکی از طه کشید

گفتمش سختی و درد وآه گشته حاصلم
گریه کرد، آهی کشید و زینب کبری کشید

گفتمش درد دلم را با که گویم ای رفیق
عکس مهدی را کشید و به چه بس زیبا کشید

گفتمش ترسیم کن تصویری از روی حسین
گفت این یک را بباید خالق یکتا کشید...

................................................................

تسلیت باد فرا رسیدن محرم الحرام...

با آ مثل آسمان آبي باش...

با ب بزرگوار باش وبخشنده…

با پ پرهيزكار باش و پاينده…

با ت تاريكي جهل و ناداني را از خود دور كن…

با ث ثابت قدم باش در راه حق…

با ج جهاد در راه خدا را فراموش نكن…

با چ چشمانت را از بدي و زشتي دور نگه دار...

با ح حمد وستايش خدارا فراموش نكن...

با خ خرد وعقل را سرلوحه كارت قرارده…

با د دوستي با ديگران را فراموش نكن…

با ذ ذلت را از خود دور كن…

با ر رفتن در راه خدا را تمرين كن…

با ز زندگي با افتخار را تجربه كن...

با ژ ژاله اي باش مهربان با طبيعت...

با س سر سبزي را...

با ش شادي را…

با ص صداقت را...

با ض رضا بودن به امر خدا را…

با ط طراوت زندگي را...

با ظ مبارزه با بدي را…

با ع عشق به خدا را…

با غ شكستن غرور را…

با ف فداكاري را…

با ق قانع بودن را…

با ك كمال يافتن را…

با گ گمراه نشدن را…

با ل لبريز بودن از محبت را…

با م محبت ومهر را...

با ن نام نيك از خود به جا گذاشتن را…

با و وحدانيت خدا را…

با ه همراه شدن با زيبايي ها را…

با ي يكي شدن در راه حق را بياموز...

****و ببين كه چه سري دارد الفباي زندگي****

عشقبازی به همین آسانی است

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزان با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کار همواره ی باران با دشت

برف با قله ی کوه

رود با ریشه ی بید

باد با شاخه و برگ

ابر  عابر با ماه

چشمه ای با آهو

برکه ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

و شب و روز و طبیعت با ما

عشقبازی به همین آسانی  است

شاعری با کلماتی شیرین

پرسشی از اشکی

و چراغ شب یلدای کسی با شمعی

و دل آرام  و تسلا و مسیحای کسی با جمعی

عشقبازی به همین آسانی است 

که دلی را بخری

بفروشی مهری

شادکامی را حراج کنی

رنج ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

و بپیچی همه را لای حریر احساس

گره ی عشق به آنها بزنی

مشتریهایت را با خود ببری تا لبخند

عشقبازی به همین آسانی است

هرکه با پیش سلامی در اول صبح

هر با پوزش و پیغامی با رهگذری

هر که با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی

نمک خنده بر چهره در لحظه ی کار

عرضه ی سالم کالای ارزان به همه

لقمه ی نان گوارائی از راه حلال

و خداحافظی شادی در آخر روز

و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا

و رکوعی و سجودی با نیت شکر

**عشقبازی به همین آسانی است**

عيد قربان جلوه گاه تعبد و تسليم ابراهيميان حنيف است . فصل تقرب يافتن مسلمانان به خداوند، در سايه عبوديت است .

اگر ابراهيم خليل ، در اجراى فرمان پروردگارش ، خنجر بر حنجر اسماعيل مى نهد، اگر اسماعيل ذبيح ، پدر را در اجراى امر خدايى ، تشويق و ترغيب مى كند، اگر شيخ الانبياء در نهادن كارد بر حلقوم فرزندش ، لحظه اى ترديد و توقف نمى كند؛ همه و همه ، نشانه مسلمانى آن پدر و پسر و شاهد صداقت در عقيده و عشق ، و وفادارى در قلمرو بندگى است .

عيد قربان ، مجراى فدا كردن براي عزيزترين يعنى خدا است .

عيد قربان ، مجراى فيض الهى و بهانه عنايت رحمانى به بندگان مومن و مسلم و مطيع است .

قربانى تو در اين راه چيست ؟

در راه خدا، چه چيز فدا مى كنى ؟

با چه وسيله ، به آستان پروردگار، تقرب مى جويى ؟ و كدام فديه را به قربانگاه صدق ، عشق ، اخلاص و وفا مى آورى ؟

براى اولياء الله عيد قربان مجمع الشواهد صدق در گفتار، كردار، ادعا و عمل است . تو نيز، اگر بتوانى رضاى خويش را فداى رضاى حق كنى ، اگر بتوانى از خواسته دل در راه خواسته دين چشم بپوشى ، اگر بتوانى از داشته ها و خواسته ها بگذرى ، آنگاه ، به مرز عبوديت و به حوزه قربانگاه قدم نهاده اى .

مگر خليل الرحمان چه كرد؟ تو نيز اگر پيرو مشى و مرام ابراهيمى ، نبايد هيچ چيز از آنچه دارى و به آن دلبسته اى ، همچون زن و فرزند، مال و منال ، پول و پس انداز، خانه و خادم ماشين و مسكن ، و... حجاب چهره جانت ، مانع بندگى و فرمانبرداريت شود و آنگاه كه پاى دين و خدا به ميان آيد، بسادگى و بصراحتى ابراهيمى و بصداقتى اسماعيلى درگذرى و امر مولا را مقدم بدارى .

بگذر از فرزند و مال و جان خويش

تا خليل الله دورانت كنند

سر بنه در كف ، برو در كوى دوست

تا چو اسماعيل ، قربانت كنند

اينجاست كه قربانى وسيله قرب مى شود و عيد قربان روز تقرب به خداوند.

آن هم نه قرب مادى و جسمى - كه خدا از محدوده حس و جسم بيرون است - بلكه قرب معنوى و تقرب ارزشى كه در سايه ايمان و عمل است .

آنچه انسان را به خدا نزديك مى كند، طاعت است .

و آنچه از ساحت قرب ربوبى دور مى سازد، معصيت است .

خدا به ما نزديك است ، حتى نزديكتر از رگ كردن ، كه خود فرموده است :

- و نحن اقرب اليه من حبل الوريد - ما از او دوريم ، چرا كه به جرم و گناه ، گرفتاريم و مجرم هرگز محرم نخواهد شد.

دوست نزديكتر از من به من است

وين عجبتر كه من از وى دورم

اگر پاى از مرز طاعت فراتر ننهيم ، اگر با تيغ گناه ، دامن عصمت ندريم ، اگر دست تعدى ، به حريم حرمات الله نگشاييم ، آنگاه خواهيم ديد كه هر جا باشيم در قربانگاهيم و هر سو كه برويم ، به او تقرب پيدا مى كنيم ، و هر روزمان عيد قربان مى شود. بفرموده حضرت على :

كل يوم لا يعصى الله فيه فهو يوم عيد

هر روزى كه در آن ، خدا نافرمانى نشود روز عيد است .

آرى !... امروز، عيد است .

عيد قربان و تقرب به خدا، آن هم در سايه عبوديت و بندگى .

ما، بنده آنيم كه در بند آنيم .

حال كه چنين است ، چرا در بند نفس و بند زر و سيم و بند خواسته ها و داشته ها؟!

دل به خدا بدهيم و در بند عبوديت او باشيم ، تا از هر قيد و بندى آزاد شويم .

بندگى خدا، اميدبخش است .

و روز عيد قربان مى تواند براى ما اوج اين آزادى برين باشد.

..............................

خجسته باد عيد قربان عيد صالحان وارسته ، و عيد اهل طاعت و تسليم...

امروز روز پیوند زهرا و علی است.

عاشقانه‎ترین روز تاریخ .

عاشقانه‎ترین فصل زندگی بشر .

فصل بهار عشق، فصل بهار عاشقان .

فصل ماه و آفتاب .

فصل آینه و آب .

امروز در سرزمین رسالت، بهار می‎شود .

امروز درخت «عصمت» در خانه وحی شکوفه می‎کند و به بار می‎نشیند .

امروز باغ ملکوت سبزترین بهارش را تجربه می‎کند .

امروز ملایک، خرمن خرمن، گل به دامن می‎کنند .

امروز، «سخن از نسل گل‎ها در میان است.»

امروز آینه عرش، روشن‎ترین است .

امروز فصل فروردینِ دین است .

امروز باغ ولادت خرم‎ترین است .

خرم‎تر از اردیبهشت، خرم‎تر از بهشت .

بهشت امروز آرزو می‎کند کاش به جای مدینه باشد، تا قدمگاه استوارترین گام‎های عشق قرار گیرد .

عشق علی امروز چه منجلی است. امروز زهرا مهمان دل علی است. دل علی، امروز عرشی‎تر از همیشه است. امروز علی عاشق‎تر از همیشه است. شیداتر از همیشه است. امروز علی لب به شعر می‎گشاید. امروز حماسی‎ترین مرد تاریخ زبان به تغزل می‎گشاید:

«ولی الفخر بفاطم و ابیها ثم فخری برسول الله اذ زوجنیها؛ من به فاطمه و پدرش افتخار می‎کنم. و مباهات می‎کنم به رسول خدا، هنگامی که دخترش را به ازدواج من درآورد.»

تا صورت و پیوند جهان بود علی بود

شاهنشهي و شد نجفَت مركز شاهي

ايوان تو نور است و جهان جمله سياهي

گر پاي كسي در حرمت جاي بگيرد

از لطف خريدار شوي تو به نگاهي

من رعْيَتِ مُلك توام اي شاه ولايت

شاهي بنما و بده بر ما تو پناهي

ديوار حرم، سنگ حرم، صحن و سرايت

دل را ببرد تا به خدا، گر كه بخواهي

گر قسمت من بوسه به خاك نجف افتد

سخت است بيارم به حرم، بار گناهي

از دور اگر چشم من اُفتد به ضريحت

گويم كه بگردم به فداي تو الهي

گمگشته طوفان بلاها به سراغت

آيد نشود در دو جهان غرق تباهي

دريا مَثَلِ كوچك بحر كرم توست

مي ميرد اگر آب ننوشد لب ماهي

از كودكي‌ام حب تو با شيره ي جان داد

مادر به اميدي كه شوم آنچه تو خواهي

يك عمر دلم را به تو بستم كه از آن رو

گويي بمن اي شاه، تو هم جزء سپاهي

                                                                                          سروده کمال مؤمنی

امام صادق(ع):
خواب روزه دار عبادت،
خاموشي او تسبيح،
عمل وي پذيرفته شده
و دعاي او مستجاب است.
...

ماه مبارک رمضان، ماه رحمت و برکت و غفران مبارک باد.

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است

یازده بار شمردیم و یکی باز کم است

این همه آب که جاریست نه اقیانوس است

عرق شرم زمین است که سرباز کم است

***اللهم عجل لولیک الفرج***

شعبان بهانه ای است برای دوستی با خدا ، لحظه هایت سرشار از این دوستی باد.

سکان زمین و آسمان است علی

سلطان همه جهانيان است علي

گلواژه ي منشق از علي اعلاست

سر چشمه ي فيض بي كران است علي

آوازه ي او ز هفت اقليم رسد

مشهور به هفت آسمان است علي

سر سلسله خليل عبادالرحمن
آن بنده ي سر به آستان است علي

برتر ز علي رب جلي خلق نكرد

آقاي همه بهشتيان است علي

از بعد نبي بر همه ي مخلوقات

از جانب دوست ارمغان است علي

اول وصي پيمبر اعظم اوست

بر دين رسول روح و جان است علي

شاگرد محمد امين است ولي

استاد همه پيمبران است علي

دستور تمام انبيا در دستش

حق را شب معراج لسان است علي

هستند امامان مبين رهرو او

يعني كه امير كاروان است علي

همتاي امير عشق تنها زهراست

با دخت رسول همزبان است علي

بر هر نبي و ولي، ولي الله است

مولاي جميع انس و جان است علي

در نور محبتش پر از جاذبه است

محبوب قلوب شيعيان است علي

بر غيب و شهود حاكم و سلطان است

آگاه ز راز كهكشان است علي

جنت يكي از صنايع دستانش

صنعتگر آفريدگان است علي

ايمان و نماز و اصل اسلام علي است

توحيد و معاد عارفان است علي

مفتاح علوم ايزدي در نزدش

ديباچه ي علم لا مكان است علي

اين است گواه لا مكان بودن او

يك شب به چهل مكان عيان  است علي

مولا و امام متقين كيست علي است

حقا كه امير مومنان است علي

سلمان كه سبو از مي منّا نوشيد

او ظرف و در آن قطره چكان است علي

ميثم سر دار از علي مي گويد

بالله مي وصل عاشقان است علي

قنبر كه غلامي علي منصب اوست

او سالك و پير راهدان است علي

در مركز وحي كاتب وحي علي است

بر حامل وحي ترجمان است علي

گنجينه ي مخفي معارف مولاست

آئينه ذات مستعان است علي

تفسير مبين فطرة الله علي است

عشقش به دل پير و جوان است علي

آيات مبين مديحه اوصافش

هر سوره و آيه آرمان است علي

قرآن بدون او به قرآن جعلي است

تا ناطق و منطق و بيان است علي

دانيد كه سرّ اسم اعظم در چيست

اكسير به رمز كن مكان است علي

در اولُ الاولين عيان كيست علي است

در آخر الآخرين نهان است علي

احسان قديم و حكم فرماي ازل

مسجود همه فرشتگان است علي

موساي قلندر از علي نيل گشود

بر كشتي نوح پشتوان است علي

عيسي نه به خويش مرده را زنده كند

تجديد حيات مردگان است علي

ميزان و قسيم نار و جنت حيدر

آري به صراط ميزبان است علي

عنوان علي به چهره ها منقوش است

نامش به رخ مواليان است علي

با اين همه مظهر العجائب  بشر است !

يا اينكه خداوند جهان است علي

افتاده بيا كه دستگير تو علي است

بر بازوي ناتوان، توان است علي

بر سائل خود زكات بخشد به ركوع

با قاتل خويش مهربان است علي

نيروي ولايتش محك بر همگان

بر جمع خلايق امتحان است علي

در روز نبرد تك سوار عرب است

در عرصه صبر قهرمان است علي

خيبر شكن و صف شكن و بت شكن است

هنگام مصاف پهلوان است علي

هر ضربه كه مي زند به شيطان رجيم

تضمين بهشت جاودان است علي

لشگر عددي نبود در حرب علي

تشنه به قتال كافران است علي

در معركه چشم فتنه را كور كند

شمشير به فرق دشمنان است علي

با خنده مظلوم علي خشنود است

ويران گر ظلم پيشه گان است علي

با اشك يتيم ديده اش باراني

با قوْتِ فقير شادمان است علي

قانع به نمك و قرص ناني باشد

با اينكه نعيم آب و نان است علي

آن زاهد شب كه شير روزش خوانند

سالار همه دلاوران است علي

آري سه طلاقه كرد دنيايي را

الحق كه امام زاهدان است علي

هر ذائقه با ولاي او شيرين است

عطر گل و طعم زعفران است علي

او را نشناخت جز خدا و احمد

از بس كه لطيف و دلستان  است علي

آن مير مهيمني كه ما را در حشر

از دوزخيان نگاهبان است علي

روزي كه كسي به داد امت نرسد

آنكس كه به فكر دوستان است علي

امضاي شفاعت است با مهر علي

در حشر جواز مومنان است علي

آرامش شيعيان عالم مهدي است

آرامش صاحب الزمان است علي

از عدل علي كه مي توان گفت سخن

جايي كه شهيد هر زمان است علي

عجب معامله ای است بین عاشق و معشوق
آدم عاشق دل را که بدهد ؛ 
حوای معشوق را به دست می آورد
در رسم و راه عاشقی
این وظیفه ی آدم است
که شانه هایش را نردبان صعود حوا کند
تا حوا برود بالا و بالاتر
برسد به درخت
برسد به سیب
وظیفه ی حوا ؛
چیدن سیب سرخ از درخت سبز زندگی است
اما...
چیدن سیب بهانه است
حوا دلش برای خدا تنگ می شود
روی شانه های آدم می رود تا دستش را به دامن خدا برساند
اصلاً چیدن سیب بهانه است
عاشقی
یعنی نردبانی باشی
تا معشوق ، روی شانه هایت
برسد به خدا ...

عصر یک جمعه ي دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظه ي باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است، ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...

عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، تو کجایی گل نرگس؟به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است زجنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟ ای عشق مجسم! که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت. نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه! بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و  این بزم توئی ،آجرک الله!عزیز دو جهان یوسف در چاه ،دلم سوخته از آه نفس های غریبت دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپرشده، همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی، به همان  صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت  ببری تا بشوم کرب و بلایی، به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچاره ي دلداده ي دلسوخته ارباب ندارد...تو کجایی؟ تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...

گریه کن ،گریه وخون گریه کن آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم، و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است، عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است، و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است، ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است، ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است و زنی محو تماشاست زبالای بلندی، الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه که «الشّمرُ ...»خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...» دلت تاب ندارد به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی، تو خودت کرب و بلایی، قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی، تو کجایی ... تو کجایی...

اللهم عجل لوليك الفرج

***اللهم صل علي محمد و ال محمد و عجل فرجهم***

هرگاه بندگان من، از تو درباره من بپرسند، بگو که من نزدیکم.

بقره/186

 خدایا دلم می خواست یک جایی باشی، حتی اگر شده یک جای دور... آن وقت حتما می آمدم پیشت. حتی اگر پیش تو آمدن خیلی سخت بود. همه اش دنبالت می گردم ؛

می گویند تو همه جا هستی؛ اما من پیدایت نمی کنم... مگر تو نگفتی من از رگ گردن به شما نزدیک ترم!!!

همه اش به این آیه فکر می کنم... این آیه مثل یک راز است... یک راز مهم که من نمی توانم آن را بفهمم . آخر رگ گردن نزدیک ما نیست، درون ماست؛ قسمتی از ماست؛ به این آیه که فکر می کنم، دلم هری می ریزد...

انگار یک چیزی توی رگهایم راه می افتد... یک چیز دوست داشتنی و قشنگ...

خدایا این چیزی که توی رگهای من می گردد، تویی؟

مولي و مقتداي همه ؛ رادمردان ، دلاوران ، ظلم ستيزان تاريخ
و سلام بر علي
پيشواي همه ؛ فرهيختگان ، آزادانديشان و عالمان عالم
و سلام بر علي
استوره همه ؛ عابدان ، زادهدان و پرهيزگاران گيتي
و سلام بر علي
و بر نام زيب و الهي اش
بر قامت استوار و دليرانه اش
بر شكوه و عظمت جاودانه اش
بر بوي خوش مناجات خالصانه اش
بر ركوع و سجود خاشعانه اش
و بر زمزمه هاي عاشقانه ، در سكوت شبانگاهي اش
و سلام بر علي
و بر چكاوك شمشير ذوالفقار او
كه قلب دشمنان حق را مي شكافت
و سلام بر علي
و بر قيام و سكوت او
و ...
سخن از علي است :
اما از علي چه بگوييم ؟! كه سخن راندن از او امري است محال
قلم از نگارش شخصيت بي نظير حضرتش ناتوان
و كلام از بيان اوصاف جاه و مقامش پريشان
علي ، حق است و حق با علي است
علي ، يگانه يگانه است
بي همتاي زمانه
تنهاي تنها
يكتا استوره همه اعصار
و علي ، همان عالي و علي است
تبلور شكوه و عظمت الهي بر صحنه گيتي
خورشيد تاباني كه درخشندگي اش زوال نپذيرد
از علي چه بگوئيم و فضائلش را چگونه بر شماريم ؟!
كه در حد نگنجد و از شمارش برون است
علي ، خود فضيلت است
كه نه فضيلت با او شكل ميگيرد
علي خود ميزان است
كه علي ، خود ، صراط است
علي ؛ تجسم زنده عدل است
علي ، صوم و صلوة است
و ...
و همه فضائل در علي رخ مي نمايد.
علي ؛ يگانه هميشه تاريخ است
يگانه در ولادت
تنها مولودي كه خداوند درب خانه بر وي گشود
و او را ميزبان شد
يگانه در نام
و خداوند او را علي نام نهاد
يگانه در پذيرش اسلام
يكتا همسر فاطمه
يكتا قهرمان تمامي اعصار
يكتا وصي و جانشين پيامبر
و .... سرانجام
تنها پيشوايي كه در محراب عبادت به خدا پيوست
با اين همه چگونه مي توان از علي سخن راند!
پس به قدر توان از اين اقيانوس بي كران بايد چشيد
و از فضايل بي انتهايش بهره جست
ما بي علي چيستيم
و بي علي كيستيم
كه هيچيم ، هيچ
ما با علي اعتبار مي يابيم
و در راه و صراط او رستگار مي گرديم
دوري از علي گمراهي و ضلالت است
علي مرز ميان حق و باطل است
پس اگر نميتوانيم چون علي زندگي كنيم
و در مسير علي گام بر داريم
چگونه خويش را پيرو او بدانيم ؟
مگر نه اينكه علي ، حامي همه دردمندان و رنجديدگان تاريخ است
پس اين همه جفا و بي مهري نسبت به همنوعان چيست ؟!
اين همه كاخ هاي زيبا و سر به فلك كشيده ، در كنار بيغوله هاي دردمندان چه معنايي دارد؟
و اين همه اسراف ها و سفره هاي رنگارنگ ، در كنار گرسنگاني كه محتاج به تكه اي نان خشك مي باشند چه توجيهي دارد؟
مگر نه اينكه ؛ علي را حامي ستمديدگان و دشمن ستمگران مي دانيم.
پس چگونه مي توان نظاره گر اين همه ظلم در جهان بود و دم فرو بست و قدمي بر نداشت ؟
ما همه مسئوليم و همه مكلف به اجراي فرامين مقدس علي و پيمودن در راه سرافراز او
اگر انساني به خاطر فقر و تنگدستي به آلودگي و فساد تن دردهد ،
و در خود توان ياري او را داشته باشيم و قدمي بر نداريم ، از علي و راهش دور مانده ايم !
اگر مظلومي در جهان فرياد ياري سر دهد و به قدر و توان خويش او را ياري نرسانيم از علي و انديشه والايش جدا افتاده ايم .
شيعه علي بودن ، تنها به ذكر نام او و اشك ريختن در مظلوميت او و توصيف اوصاف بي مثال او نيست ،
كه شيعه علي بودن تاسي به راه و صراط اوست ،
بايد با علي خدا را بشناسيم
با علي حق را دريابيم و با علي زندگي كنيم
و با علي مرگ را در آغوش بگيريم
هرگاه علي در تمام زندگي ما نقش بست
آنگاه ما شيعه راستين او خواهيم بود ، وگرنه ؟؟

اميد است حضرتش كاستي هاي ما را با عظمت و بزرگواري خويش درگذرد و دنيا و آخرتمان را با عنايات و شفاعت خويش آبادان سازد

فرستاده اي از يك دوست

ممنون از لطف شما دوست عزيز

صدای پای کاروانیان است می شنوی ؟

مظلومان آل ابراهیم را میگویم آمدند...

آسمان آبی بود و زمین مدینه از هرم سوزان خورشید تفتیده، و اینجا محله بنی هاشم .

حسینم! برادر! شنیده ام که قصد سفر داری، منم ، محمد، زاده حنفیه

ای سوار سرگران، کم کن شتاب              جان من لختی سبکتر زن  رکاب

جان برادر تو بهترین و عزیزترینی و من در پند تو سزاوارترین.

یگانه هستی! قدری درنگ کن! راه سخت است و نا هموار، و اهریمنان در کمین نشسته اند، مبادا فریب اهل عراق، ستون خیمه علویان را واژگون سازد ؟

جان جانان! چون دل به راه سپرده ای؛ لااقل از راهی سفر کن که عبد الله زبیر بدان سو رفت، تا گرفتار گرگان بنی امیه نگردی .

 و حسین، زاده فاطمه در پاسخ  می گوید : برادرم محمد؛ به سوی مکه می روم و از سرزمین حرام به سوی دل روانه خواهم شد .

نیایم "رسول گرامی اسلام" را در رویایی راستین دیدم که می فرمود: حسین به سوی خدا بشتاب ، خدای بزرگ چهره لاله گون تو را می خواهد ، در حالی که خاندانت در دست همراهیان ابلیس گرفتارند ، دست هایشان بسته و در روی شتران بدون کجاوه به این سو و آن سو رهسپار .

و اکنون روز یکشنبه 28 رجب المرجب سال 60 هجری قمری است و امام علیه السلام راهی مکه می شود.

زمین خشک و سوزان و بیابان از فرط تشنگی تلظی می کند قافله در حرکت است ، امیر کاروان بی امان، چون شیری غران به گرد کاروان می نگرد .

پنج روز کاروان در سینه تفتیده بیابان و صحرایی سوزان .

از یک سو "ذو الحلیفه" و مردان و احرامیان و از سوی دیگر دزدان و حرامیان از آل ابی سفیان .

و اینک شب جمعه سوم شعبان المعظم سال شصت هجری قمری امام علیه السلام و همراهیان با جسمانی خسته و بی امان به بیت الله الحرام می رسند و چهار ماه و شش روز در مکه مکرمه ؛ مَحرم حرم می گردند .

مردمان در این ایام به زیارت امام می آیند ، عبد الله ابن مطیع عدوی به حضرتش عرض می کند فدایت گردم کوفه سرزمین بد یمنی است مبادا به آن سو رهسپری .

نیایم "رسول گرامی اسلام" را در رویایی راستین دیدم که می فرمود: حسین به سوی خدا بشتاب ، خدای بزرگ چهره لاله گون تو را می خواهد ، در حالی که خاندانت در دست همراهیان ابلیس گرفتارند ، دست هایشان بسته و در روی شتران بدون کجاوه به این سو و آن سو رهسپار .

کوفیان بودند که خون بابت را بر زمین جاری کردند و پشت برادرت را خالی ساخته و به آن آقای بنی هاشم نیرنگ روا داشتند .

مولای من در حرم بمان بدرستیکه تو آقای عرب هستی و در تمام حجاز هماوردی برای تو نیست ، بخدا قسم اگر از میان ما بروی بنده دستان امویان خواهیم شد .

امروز روز ترویه است آقای خوبان و سرورجوانان بهشت در صحرای عرفات بر فراز جبل الرحمه با خدای بزرگ نجوا می کند : « اللهم انی ارغب الیک و اشهد بالربوبیته لک مقراً بانک ربی » خدایا من مشتاق توام و گواهی می دهم به پرودگاریت و اقرار می کنم که تو پروردگار منی .

روز ترویه ،وادی عرفات و حسین تنها با «خدای حسین» معبود من بنده ات در آستان تست و از فرط عشق گویا که در فناء تو فانی گشته است .

و بدینسان وعده الهی نزدیک می شود زاده اسماعیل به مذبح می رسد .

آی کاروانیان این جا کجاست ؟

عطش و آتش بردل غربت طعنه می زند و سنگ ریزه های سوزان کویر بر دلتنگی و خستگی کاروان نیشتر و بدنهای مالامال از تشنگی و گرسنگی آنان را می آزارد.

خورشید غروب دوم محرم ، به آرامی خود را در سینه افق جای می دهد ، سکوت بر کاروان سایه افکنده باز صدایی دوباره می پرسد اینجا کجاست ؟

پاسخی خسته می آید: اینجا ساحل فرات است.

نام دیگرش چیست ؟

مولای من نینوا ، غاضریه ، شفیه.

 نه؛ نه؛ نام دیگری هم دارد؟

فریادی در سینه خفته به پاسخ می نشیند آقای من اینجا کربلاست.

 آری حسین به کربلا می رسد ودل کویر را در تب و تاب می اندازد . آسمان نیز چهره در هم کشیده است .

زمین بغض خود را فرو می برد و فرات بی صدا به گریه می نشیند .

سیاهی شب با سپیده صبح در می آمیزد صدای چکاوکان مرگ به گوش می رسد.

ای سیاهی کیستی که راه را بر ما بسته ای ؟

 منم حر پسر یزید ریاحی.

آقا!! از جانب عبید گماشته ام ، راه کوفه بر شما بسته است .

 چند روزی بدین منوال گذشت، سپاهیان ایمان ، همراه با سپاه کفر رو به سوی یک خدا داشتند ، در صدر دو سپاه یک پیشوا به امامت می ایستاد و آن حسین زهرا بود.

اما ابلیس را نماینده ای بود در کوفه که سرشت او با قساوت و خونخوارگی پیمان بسته بود ،همو نامه ای به سوی حر گسیل داشت که : راه را بر حسین سد نما و آنان را به سوی دشت سوزان کربلا روانه و آب را بر آنان ببند و عرصه را بر آنان تنگ ساز .

یگانه هستی! قدری درنگ کن! راه سخت است و نا هموار، و اهریمنان در کمین نشسته اند، مبادا فریب اهل عراق، ستون خیمه علویان را واژگون سازد ؟

حال کاروانیان به کربلا رسیدند حضرتش فرمود«اللهم انی اعوذ بک من الکرب و البلاء » 

بـــــار بگشـــــایید اینجـــــــا کربلاست

آب و خاکـــش با دل و جان آشنــاست

السّــــــــــلام ای سرزمین کـــربــــــلا

السّــــــــــلام ای منــزل و مـــأوای مـا

السّــــــــــلام ای وادی دلجوی عشق

وه چه خوش می آید اینجا بوی عشق

السّــــــــــلام ای خیمه گاه خواهـــرم

قتلگـــــــاه جــــانگـــــــــداز اکبــــــــرم

کــــــــــــربلا گــــــهواره اصغر تـــــویی

مقتـــــــل عباس نـــــــــام آور تــــویی

آمـــــــــــدم آغــــوش خود را بــــاز کن

بستــــــــــر مـــهمان خود را ســاز کن...

قافله شهادت در دل غاضریه خیمه می زند امام می فرماید : بخدا قسم اینجا شهادتگاه ماست کودکان ما را در این وادی به اسارت می برند و جگر گوشه هایمان در این وادی به خاک و خون می غلتند .

نفیر مرگ با آمدن پسر سعد بن ابی وقاص به صدا در می آید .

قاصد نفرت و غیض به سوی امام می آید چرا به عراق آمده اید؟

امام در پاسخ می فرماید عراقیان خود مرا با نگاشتن نامه خوانده اند اکنون اگر از آمدن من کراهت دارید به حجاز باز می گردم ، "عمر" نامه ای به ابن زیاد نوشت و ماجرا را گزارش کرد ، آن کور دل دنیا و آخرت در پاسخ گفت:حال که چنگالهای ما به سوی او نشانه رفته است امید بازگشت به حجاز دارد؟

دیگر راهی برای او نمانده است .

صدای نفیر بلند و بلند تر می شود .

و ناگهان هاتفی از آسمان بانگ بر می آورد:

 قتل الحسین بکربلا عطشاناً ...

کدام وحی نازل شده که پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ، هیجان را با نفس‏هایش در هوا می‏پراکند؟

شقیقه‏های رسول اللّه‏ صلی‏الله‏علیه‏و‏آله کدام شگفتی را عرق کرده است که حتی صحرا، سراپا گوش ایستاده تا نازل شود شکوفه‏های کلام از دهان مبارک پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله . تا بهار را بشنود.

قافله از رفتن باز می‏ماند، دست بلند پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله را که فرمان ماندن می‏دهد.زین‏ها بر هم سوار می‏شوند تا آفتاب.

برکه، هیجان را زانو زده است. پیامبر، هیجان را بالا می‏رود تا نفس در سینه‏ها حبس شود؛ نکند قبله عوض شده باشد!... نکند معجزه‏ای در راه!... نکند!...

دستی تکان می‏دهد تا سکوت پر بگیرد و پروانه‏های کلام را بر لب‏ها بنشاند و خاطرهای پریشان را آرام کند.

لب وامی‏کند پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و حروف نام (علی علیه‏السلام )، همچون پروانه‏هایی زیبا، فضا را پر می‏کنند. تا برکه موج بزند سراسر لبخندهای دیرسالش را.

علی علیه‏السلام در کنار پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ایستاده؛ عکسشان در برکه تصویر می‏کند یکی بودن را.

سه بار دشت تکرار می‏کند صدای رسای پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله را که سه بار در برکه همیشه شاهد مظلومیت، برکه همیشه گواه غدیر موج می‏زند «من کنت مولاه فهذا علی مولاه».

سنگ‏ریزه‏های بیابان، سه بار تکرار می‏کنند. باد، سه بار پژواک می‏کند در هر چه کوه است.

حجاز قسم می‏خورد سه بار، این کلمات ملکوتی را هیجان، کل می‏کشد این شادی بهنگام را، این شوق بی‏پایان را، این خبر شادباش را.

برکه می‏رقصد؛ همچون اشک‏هایی که از خوشحالی بر گونه‏های اسلام می‏رقصید. آفتاب، هلهله می‏کند برکه خوشبخت غدیر را که به تماشای تبریک این فرخنده روز نشسته است. دست دادن مسلمانان با علی علیه‏السلام جانشین پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و وصی خدا را.

غدیر، برکه نیست؛ دریایی است که از دلش، اقیانوسی به وسعتِ ازل و ابد وَ به عمقِ تاریخِ درد، سر برآورده است.

غدیر، سر آغاز رسالتِ آسمانی تمام پیامبران خداست.

درختِ دین، در غدیر است که سر به ملکوت می‏ساید.

امامتِ دوازده خورشید، در روشنِ چشم‏های غدیر، طلوع کرده است.

اینک، دستِ تمامتِ اسلام است که بالا می‏رود.

اینک، دستِ نورانیِ قرآنِ ناطق است که تا عرش خدا اوج می‏گیرد.

اینک، زمین است که به آسمان می‏بالَد

اینک، خورشید است که بر تابشِ خود بر علی علیه‏السلام ، به زمین فخر می‏کند.

و اینک این کلماتِ آسمانی، از ملکوتِ کلامِ پیامبر علیه‏السلام منتشر می‏شود که:

«هر که را من مولا و سرپرستِ اویم، پس علی علیه‏السلام نیز مولا و سرپرست اوست؛ خدایا! دوست بدار هر که او را دست بدارد و دشمن بدار هر که او را دشمن بدارد».

علی علیه‏السلام ، آن نورِ اَزَلی است که پیش از آفرینشِ جهان، در رگانِ هستی، جاری بود.

علی علیه‏السلام ، آن هدایت‏کننده بزرگِ بهشت است که اگر دست‏های بیعت، با او راستین بودند، کام زمین، در عطش عدالت نمی‏سوخت.

اگر جهان، قدر غدیر را می‏دانست، اکنون آسمان‏ها آرزو می‏کردند که ای کاش لحظه‏ای به جای این کُره خاکی باشند!

هجدهم ذیحجه سالِ دهمِ هجری، روزی‏ست که هستی، تمامتِ خود را به غدیر بخشید.

این عید بزرگ بر شما مبارک باد.

اکنون باغ بهارزده ، باغ جان گرفته از نفسهای مسیحایی بهار دلها... رمضان پربرکت خدا، آسمان را می نگرد که گاه به رگباری کوتاه از ابرهای رحمتی که به دست نسیم از راه می رسند ، اشک در آیینه چشمانش جوانه می زند.

اکنون بهار حیات آخرین رمضان ، آخرین نوازش ها را بر سر باغ می کشد. آخرین نفسهای مسیحایی را در او می دمد. دیری نخواهد پایید که وقت خداحافظی فرا رسد، شاید هم اکنون فرارسیده است و همین بغضی بر گلوی باغ می نشاند، دل آسمان می گیرد و باران اشک می بارد و از گوشه چشم برگها و شاخه ها جاری می شود. یاد اعجاز سبز بهار رمضان ، دل باغ را به وجد می آورد ، جهان نشاط می گیرد ، آسمان به قرار می رسد و خورشید گیسوان طلایی اش را بر شانه های باغ می افشاند. اینک صدای رودخانه که با دهانی کف آلود به مستی آواز سر داده و سرودخوانان می گذرد ، در فضا طنین انداز است.

جویبار با چراغهای حباب بر سر می رود که به رودخانه بپیوندد. به رودخانه که یاهوکشان سرود سر داده است : «هر کسی کو دور ماند از اصل خویش / بازجوید روزگار وصل خویش» اکنون آخرین روز بهار رمضان است و یاد خداحافظی ، دلهایمان را بی قرارانه در قفسه تنگ سینه هایمان به تپش درآورده است.

امشب آخرین سفرها ، سوره ها ، دعا ، کلمات مقدس ، نیایش ها و غزلها در اشتیاق دریا خوانده خواهد شد. امشب دل بی قرارمان یک بار دیگر اشک خواهد بارید و از آن حضور بیکران برای یک مهمانی دیگر وعده خواهد گرفت ؛ وعده ای سبز ، برای ضیافت بهشتی ، ضیافت دوست.

سحر فردا یکی یکی از خانه ها بیرون خواهیم زد ، روزه داران چون دانه دانه های زلال باران ، در کوچه ها به هم خواهند رسید. در خیابان های شهر جاری خواهند شد و در فضایی به وسعت فطرت و آفرینش ، بازگشت به سرشت نخستین را، در خیزابه ای بلندقامت خواهند بست و وصال آن یگانه اقیانوس بیکران را شراب تکبیر سر خواهند کشید. خدایا! فطر از فطرت است و فطرت ما را به اولین روز آفرینش برمی گرداند. آنگاه که جبریل را فرستادی ، تا از خاک زمین مشتی برگیرد و تو خمیره آدم را در بین طائف و مکه به 40 روز سرشتی ،

آفریدگارا تو مرا آفریدی تا نامهای تو را یاد بگیرم ، و تو را به هزار و یک نام مقدس فرابخوانم و با یاد و نام تو صدای عاشق تو را جاودان بر گنبد گیتی مکرر بدارم.

خدایا ، مهربانا ، پروردگارا ، دوستا و آفریدگارا! نیک می دانستی که از خاک بودنم مرا از پرواز باز خواهد داشت و از آنجا که دوستم داشتی ، رهایم نکردی.

بهار رمضان را در چرخش ایام بر سر راهم قرار دادی ، تا سر و تن ، دل و جان ، و خویشتن خویش را در بارش باران های رحمت تو ، باران های رحمت رمضانی ات ، از هرچه آلودگی و سنگینی و گرد و غبار ، بشویم و پاک کنم.

تو مرا به مهمانی ات فراخواندی ، تا در برابر نگاهت ، در حضور باشکوه و مهربانت ، در بارگاه معنوی ضیافت نورانی ات ، دوباره به یاد فطرتم ، خود خود خودم بیفتم ، از وابستگی ها ، دلبستگی ها ، شبکه رکودآور روزمرگی ها ، بگذرم و روح تنها و دل مظلومم را ، در آن اعماق در آن انتها بیابم و در آن سویدای دلم ، با فطرت نخستینم ، با آینه ای که در برابر خوبی ها و پاکی ها و خودت داشتم ، به نماز فطر تو بیایم.

خداحافظ ای ماه زلال بارانی ، ای ماه نسیم های بهشتی ، خداحافظ ای ماه کوزه های کوثری ، ای ماه زمزمه های حیدری ، خداحافظ ای ماه طلوع ، اشراق ، نور و رهایی ! تو امروز می روی اما بدان دل به فطرت رسیده من ، تا حضور دوباره تو اشتیاق سبزش را به ذکر و تسبیح به شکوفه خواهد نشاند.

امیر المؤمنین حضرت علی (ع) روایت کرده اند که رسول خدا(ص) روزی برای ما خطبه خواندند و فرمودند:«ای مردم به درستی که بسوی شما ماه خدا با برکت و مغفرت آمده است ماهی که نزد خدا بهترین ماههاست ».

 ـــ روزهایش بهترین روزها ، شبهایش بهترین شبها و ساعتهایش بهترین ساعتها است.

ـــ ماهی که خداوند شما را به سوی ضیافت خود خواند .

ـــ نفسهای شما درآن ثواب تسبیح دارد .

ـــ خواب شما ثواب عبادت را دارد .

ـــ عملهای شما درآن قبول و دعا های شما در آن مستجاب است و از خداوند بخواهید با نیت های درست دلهای پاک شما را برای روزه داشتن و تلاوت قرآن موفق بدارد.

ـــ شقی و بد عاقبت کسی است که در این ماه آمرزیده نشود .

ـــ ای مردم جانهای شما در گرو اعمال شماست پس بوسیله استغفار آنها را آزاد کنید.

ـــ پشت های شما از گناه سنگین شده با طول دادن سجده ها سبک گردانید .ای مردم هر که از شما  روزه داری را افطار دهد برای او ثواب بنده آزاد کردن و آمرزش گناهان  گذشته خواهد بود .

 ـــ ای مردم هر که در این ماه اخلاقش را اینگونه گرداند بر صراط آسان بگذرد .

ــ هر کس در این ماه یتیمی را گرامی بدارد خداوند او را در قیامت گرامی  می دارد.

ـــ هر کس در این ماه نماز واجبی را ادا کند خداوند ثواب هفتاد نماز در ماههای دیگر را به او عطا کند.

 ـــ کسی که یک آیه از قرآن را در این ماه بخواند ثواب کسی را دارد که در ماههای دیگر ختم قرآن کرده باشد .

ـــ ای مردم درب های بهشت در این ماه باز است از خداوند بخواهید که بر شما نبندد.

ـــ درب های جهنم بسته است از خدا بخواهید بر روی شما نگشاید.

ـــ شیاطین در این ماه در غل و زنجیر می باشند پس از خدا بخواهید بر شما مسلط نگرداند .هر که در این ماه بسیار صلوات فرستد خداوند ترازوی اعمال او را سنگین گرداند.

ـــ ای عزیز من مبادا ماه رمضان بیرون رود و گناهان تو باقی مانده باشد و در هنگامی که روزه داران مزد های خود را دریافت می کنند تو از جمله محرومان و زیانکاران باشی. 

سلام بر کفش های کهنه ات که مایه کرامت شیعه اند.
سلام بر عبای پر وصله ات که سبب شرافت شیعه اند.
سلام بر دست های پینه بسته ات که بوسه گاه ملائک مقرّب خداست......
سلام بر بازوان تنومندت وقتی خیبر را از جای برکندی.
سلام بر تو وقتی که در حلقه کوچک دستان کودکی یتیم جای می گرفتی !
سلام بر دستان یداللّهی ات وقتی در خندق،" عمر بن عبدود" را به خاک افکندی و بر سینه او نشستی .
سلام بر تو وقتی برای دلخوشی طفلی بی سرپرست، مرکب او شدی و او را بر دوش خود نشاندی !
سلام بر تو وقتی در "لیلة المبیت" در بستر محمد(ص) خوابیدی و به استقبال مرگ رفتی و مرگ از ابهت تو گریخت.
سلام بر تو وقتی ریسمان به گردن به مسجدت می بردند و تو برای رضای خدا خاموش بودی!
سلام بر تو وقتی از هیبت ذواالفقارت دشمنان دونت برهنه شدند تا در پناه سپر حیایت حیاتشان محفوظ بماند.
سلام بر تو وقتی همسرت را پیش چشمانت سیلی زدند و ذوالفقارت برای حفظ دین محمد(ص) در غلاف بود !
سلام بر تو وقتی در مشرق دستان پیامبر خدا در غدیر بوسعت عالم طلوع کردی؛
سلام بر تو وقتی استخوان در گلو و خار در چشم یک ربع قرن آفتاب خانه ات بودی !
سلام بر تو وقتی اوّلین گرویده به دین محمد (ص) بودی؛
سلام بر تو وقتی چهارمین خلیفه بعد از محمد(ص) شدی !
سلام بر تو وقتی چشم فتنه را در آوردی در حالیکه هیچ کس دیگری قادر بر آن نبود.
سلام بر تو وقتی در کوچه های کوفه توشه نان و خرما بر دوش طعام درماندگان را شبانه قسمت می کردی !
سلام بر تو وقتی داماد رسول خدا شدی.
سلام بر تو وقتی نگین انگشتری حضرت خاتم (ص) را شبانه در خاک تیره پوشاندی !
سلام بر تو وقتی که جهان اسلام در چمبره حکومت عدالت پرورت بود.
سلام بر تو و قتی در دادگاه اسلامی کنار مرد مسیحی نشستی و قاضی رأی بر ضد ّ تو داد وتو بی هیچ مقاومتی به حکم او تن در دادی !
سلام بر تو وقتی خزانه دار اموال جهان اسلام بودی.
سلام بر تو وقتی که آهن گداخته در دست برادر نیازمند ت عقیل گذاشتی تا بسوی بیت المال دراز نشود !
سلام بر تو وقتی که مشعل عدالت را بر افروختی .
سلام بر آه...
سلام بر چاه...
سلام بر نان جو...
سلام بر نمک...  
سلام بر فدک...
یا مجمع الاضداد
سلام بر تو روزی که در کعبه، زاده شدی و روزی که در محراب، زندگی فانی را وداع گفتی و روزی که "قسیم النّار والجنة" خواهی بود.
از مکه نسیمی به سماوات وزیده است
مقصود دعا روح مناجات رسیده است
از عرش خدا عین عبارات رسیده است
جز دست علی کیست نگهدار ضعیفان؟

خجسته باد نام خداوند، نيکوترين آفريدگاران
که تو را آفريد
از تو در شگفت هم نمي توانم بود
که ديدن بزرگي ات را چشم من بسنده نيست...

مور، چه مي داند که بر ديواره اهرام مي گذرد يا بر خشتي خام
تو آن بلندترين هرمي که فرعون تخيل مي تواند ساخت
و من آن کوچک ترين مور
که بلنداي تو را در چشم نمي تواند داشت

  چگونه اين چنين که بر زبر ماسوا ايستاده اي
در کنار تنور پيرزني جاي مي گيري
و زير مهميز کودکانه بچگان يتيم
و در بازار تنگ کوفه ...؟

  پيش از تو هيچ اقيانوس را نمي شناختم
که عمود بر زمين بايستد ...!
پيش از تو هيچ خدايي را نديده بودم
که پاي افزاري وصله دار به پا کند
و مشکي کهنه بر دوش کشد
و بردگان را برادر باشد...

  آه اي خداي نيمه شب هاي کوفه ي تنگ
اي روشن خدا
در شب هاي پيوسته تاريخ
اي روح ليلة القدر
حتي اذا مطلع الفجر

  شب از چشم تو آرامش را به وام دارد
و طوفان از چشم تو خروش را
کلام تو گياه را بارور مي کند
و از نفست گل مي رويد

  چاه از آن زمان که تو در آن گريستي جوشان است
سحر از سپيدي چشمان تو مي شکفد
و شب در سياهي آن به نماز مي ايستد

 هيچ ستاره نيست که وام دار نگاه تو نيست
لبخند تو اجازه زندگي است
هيچ شکوفه نيست کز تباز گلخند تو نيست

  آن هنگام که به همراه آفتاب
به خانه يتيمکان پيرزني تابيدي
و صولت حيدري را
دستمايه شادي کودکانه شان کردي
و بر آن شانه که پيامبر پاي ننهاد
کودکان را نشاندي
و از آن دهان که هراي شير مي خروشيد
کلمات کودکانه تراويد
آيا تاريخ به تحير، بر درِ سراي، خشک و لرزان نمانده بود؟

  در احد
که گل بوسه زخم ها
تنت را دشت شقايق کرده بود
مگر از کدام باده ي مهر، مست بودي
که با تازيانه ي هشتاد زخم، بر خود حد زدي؟
کدام وام دار تريد؟
دين به تو يا تو بدان؟

 هيچ ديني نيست که وام دار تو نيست

  دري که به باغ بينش ما گشوده اي
هزار بار خيبري تر است
مرحبا به بازوان انديشه و کردار تو

  شعر سپيد من روسياه ماند
که در فضاي تو به بي وزني افتاد
هرچند، کلام از تو وزن مي گيرد

  وسعت تو را چگونه در سخن تنگ مايه گنجانم؟
تو را در کدام نقطه بايد به پايان برد؟

  الله اکبـــــر

 آيا خدا نيز در تو به شگفتي در نمي نگرد؟
فتبارک الله، تبارک الله
تبارک الله احسنُ الخالقين

 خجسته باد نام خداوند
که نيکوترين آفريدگاران است
و نام تو
که نيکوترين آفريدگاني

 ميلاد با سعادت مولي الموحدين، امام المتقين، اميرالمؤمنين، قطب العارفين، قائدالبرره و قاتل الكفره، اسدالله الغالب، علي بن ابي طالب عليه السلام مبارک باد.

    مولای مهربانی ها... نگاهم كن...